BCE - Reprodukcja i postrzeganie barw
  
Reprodukcja i postrzeganie barw


2. Urządzenia mierzące barwę
Do pomiaru barw stosowane są dwa rodzaje urządzeń: densytometry i spektrofotometry.

  • Densytometry
Jeśli promieniowanie świetlne padnie na obiekt, który nie odbija go w ogóle, lub odbija bardzo niewielką jego część, odbieramy ten obiekt jako czarny. Natomiast, jeśli obiekt odbije całość promieniowania – widzimy go jako biały.
Pomiędzy białym i czarnym istnieje jeszcze wiele odcieni szarości, którym można przypisać jedną, charakteryzującą je wartość: gęstość optyczną.
Gęstość optyczna w świetle odbitym jest zdefiniowana funkcją logarytmiczną na podstawie stosunku ilości odbitego światła od obiektu do ilości światła odbitego od powierzchni białej. Ta sama zasada stosowana jest w przypadku materiałów transparentnych. Stosujemy zatem termin gęstość optyczna w świetle przechodzącym.

Image

Gęstość optyczną w świetle odbitym można mierzyć na szereg sposobów. Aparaty o geometrii 45°/0° oświetlają obiekt pod kątem 45° i mierzą po normalnej. W przypadku aparatów o geometrii 0°/45° jest na odwrót.
Densytometry mogą być wyposażone w filtry barwne o szerokim lub wąskim paśmie pochłaniania, pozwalające na bardziej precyzyjne pomiary. Barwa filtra jest barwą dopełniającą do barwy mierzonej na odbitce. W praktyce wszystkie densytometry są wyposażone w filtry niebieski, zielony i czerwony, aby mierzyć kolory żółty, magenta i cyjan. Filtry polaryzacyjne korygują różnice pomiaru w przypadku świeżej i wyschniętej odbitki.

Image

Densytometry mierzą gęstości optyczne apli, tonów i półtonów oraz powierzchni zrastrowanych. Pozwalają na określenie kolejności nakładania kolorów, przyrost punktu rastrowego oraz stopień pokrycia farbą, w zależności od absorpcji podłoża. Densytometry mogą mierzyć wielkość punktu rastrowego z wykorzystaniem wzoru Murray'a-Davies'a, którego wynik określa efektywną powierzchnię punktu rastrowego (EDA: Effective Dot Area).
W Stanach Zjednoczonych stosuje się inną metodę obliczania zadrukowanej powierzchni, z wykorzystaniem formuły Yule'a-Nielsen'a. Oblicza ona jedynie geometryczny przyrost, dając w efekcie rzeczywistą powierzchnie punktu rastrowego.